ΤΟ ΥΨΩΜΑ

"ΕΙΧΑ ΒΓΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΝΑΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ. Ήταν απόγευμα, εκείνη η ώρα που η κίνηση στους δρόμους κορυφώνεται ανεξήγητα και γίνεται συνωστισμός: σώματα, φωνές, μυρωδιές σωμάτων, φευγαλέες ματιές, σώματα που περιμένουν, σώματα που τρέχουν, σώματα που συναντώνται, δηλαδή τα πάντα, και τίποτα. Περπατούσα παραλιακώς, προς το λιμάνι, χωρίς να σκοπεύω να φτάσω εκεί, χωρίς να πηγαίνω προς τα κει - βάδιζα χωρίς κανέναν στόχο, ήθελα μόνο να γεμίσω από κόσμο. Απέναντί μου είχα τον ήλιο που έδυε και είχε σκορπίσει στον ουρανό ένα εκθαμβωτικό κόκκινο. Προχωρούσα με κάποια δυσκολία, τόσο πυκνό ήταν το πλήθος, μέσα σε μια ατμόσφαιρα φορτωμένη και συγχρόνως ανυπόστατη, ερεθιστική και χωρίς καμία διέγερση. Ένιωθες γύρω σου κάτι σαν μια παλλαϊκή διαδήλωση μεγάλης ζωτικότητας που περιστρεφόταν όμως βαρετά και ανόητα μέσα στο ίδιο το κενό της. Δίπλα μου η θάλασσα πηχτή και δύσοσμη, με μια πληθωρική καταστολή, σα να προεξέτεινε την συμπαγή και ανούσια ανθρωποθάλασσα της ξηράς. Συνέχιζα να προχωρώ, όλο και πιο άκεφος, όλο και πιο αποκαρδιωμένος είχα αρχίσει κιόλας να κάνω τη σκέψη να γυρίσω πίσω γιατί ένιωθα το ακριβώς αντίθετο πια από κείνο που επιθυμούσα να με κάνει να νιώσω η έξοδός μου, όταν ξαφνικά, στο ύψος του κινηματογράφου "Κεντρικόν", ξέρεις, αυτού που τώρα έχει γίνει σινεμά πορνό - πριν πολλά χρόνια είχα δει εκεί μια ταινία που, πέρα απ' την αξία της, για μένα σημαίνει μια αλησμόνητη στιγμή της ζωής μου, "Το Πουλί του Παραδείσου", μήπως την έχεις δει κι εσύ; - ξαφνικά, λοιπόν, μέσα απ' την ομοιόμορφη πλέον κι επίπεδη διάταξη του πλήθους ξεχώρισε ένα κεφάλι: υπερέβαινε κάπως το ύψος των άλλων, δεν ήταν όμως το ανάστημα που το έκανε να ξεχωρίζει αλλά τα μάτια του αν και ο ήλιος φώτιζε το πρόσωπο σχεδόν από πίσω -εγώ τον είχα απέναντι-, τα μάτια είχαν μια δική τους λάμψη.