Φύρα

Κόκκοι στα χέρια της ακτής καταλήγει ο ορίζοντας πέφτει και σπάει προς εσένα κινείται φεύγει κι αναδιπλώνεται πιστά σαν κύμα το στέμμα της θάλασσας παίζει με τους στόλους,br/> από ανώφελα πράγματα,br/> φύκια σα λάβαρα λαβωμένα σκουπίδια κοχύλια που ξέφτισαν αλεσμένα σκοινιά το νησί είναι αργό κι ακίνητο δε σαλεύει όμως συσπάται το πρόσωπό του από πένθος με την πύλη ανοιχτή φυλάει την αυλή μια πέτρα φθαρμένη σα δόντι θεού οι περαστικοί σταματάνε στον ύφαλο του χωραφιού κοιτάνε για ώρα τα δύο τυλιγμένα φίδια στεγνός κείτεται ο γλάρος κι από πάνω δράκος πετά χαρταετός - μακρυά λέει η μάνα απ' τα νεκρά ζώα - το κορίτσι με τον σπάγγο δειλά δοκιμάζει να δαμάσει τη σκιά που ο αδελφός κυνηγά