Πρόθεση του συγγραφέα του βιβλίου αυτού είναι η σφαιρική παρουσίαση του θέματος, ώστε να δοθεί μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα του πρώιμου Βυζαντίου, μάλιστα μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας ιστορίας της εποχής, δεδομένου ότι το Βυζάντιο αποτελούσε μία από τις δύο μεγάλες αυτοκρατορίες του τότε κόσμου (η άλλη ήταν η Κίνα) και ασκούσε επιρροή σε μεγάλο τμήμα της οικουμένης. Όπως γίνεται φανερό από την προμετωπίδα του βιβλίου, μεγαλύτερη προσοχή δόθηκε στην ανατολική πλευρά των συνόρων και στις σχέσεις των Βυζαντινών με τους λαούς πέρα απ' αυτά (απ' όπου τελικά ήρθε και η καταστροφή, πρώτα με τους Άραβες και ύστερα με τους Τούρκους). Η φράση «Ο δρόμος προς την Ανατολή» που περιλαμβάνεται στον τίτλο, δεν σημαίνει ότι το περιεχόμενο σχετίζεται μόνο με τον λεγόμενο δρόμο του μεταξιού αλλά ότι, επιπλέον, καταβάλλεται προσπάθεια να διερευνηθούν οι περιστάσεις και το πνεύμα της εποχής που οδηγούσε πράγματι προς την Ανατολή· έναν δρόμο που πρώτοι άνοιξαν οι αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Μ. Κωνσταντίνος, είτε με ενέργειες που μετατόπισαν το κέντρο βάρους προς την Ανατολή είτε με την υιοθέτηση ανατολικών στοιχείων.