Σε μία εποχή όπου η τελειότητα και το ´´φαίνεσθαι´´ κυριαρχούν, σε μία εποχή όπου οι ´´εμπόλεμες´´ καταστάσεις στις κοινωνίες, εμπεριέχοντας όπλα ή μη, είναι κάτι που όλοι γνωρίζουν μα δύσκολα κανείς αγγίζει και μιλά. Σε μία εποχή όπου έννοιες όπως ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, πατρίδα, αμφισβητούνται, έρχεται μία κατάθεση από ένα σύνολο καλλιτεχνών με τίτλο ´´Της ξενιτιάς η θάλασσα´´, να τις προσεγγίσει με ευαισθησία και σεβασμό. Μία τριλογία που έχει εμπνευστεί από τον μαζικό διωγμό και πολλαπλό θάνατο ανθρώπων στην εποχή μας , αλλά επεκτείνεται σε όλες τις ´´εμπόλεμες´´ καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος, απουσία προσωπικής επιλογής. Μία αφήγηση ενός παιδιού που έχοντας σα μόνη συντροφιά την ελπίδα να ζήσει, διηγείται και θίγει μέσα από το ταξίδι του καταπατημένες και ξεχασμένες αξίες. Παρουσιάζει τον αγώνα της επιβίωσης, τον εξευτελισμό καθαυτόν, τον πόνο της απώλειας, τη νοσταλγία της πατρίδας, την ξενιτιά, αφήνοντας στο τέλος μια νότα αισιοδοξίας. Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως δε πρόκειται για μία ιστορία φαντασίας, δηλαδή προϊόν μυθοπλασίας. Η τριλογία αυτή προσπαθεί να δώσει φωνή σε όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν ακόμη.Το ταξίδι αποτυπώνεται μέσα από τους στίχους της Βασιλικής Παπαζαχαρίου, έχει ντυθεί με ευγένεια και συναίσθημα από τον συνθέτη και μουσικό Νίκο Σαμαρά και ερμηνεύεται από την Αναστασία Χατζηαποστολίδου αποδίδοντας μέσα από τρείς διαφορετικές μορφές τέχνης και προσέγγισης, έντονα συναισθήματα. Η τριλογία ξεκινά στο πρώτο μέρος με μία αφήγηση και ένα ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο ´´Της ξενιτιάς η θάλασσα´´. Συνεχίζει στο δεύτερο μέρος με ένα τραγούδι, με τίτλο ´´Του ονείρου το ταξίδι´´ και το ταξίδι αυτό ολοκληρώνεται με το τρίτο και τελευταίο μέρος , ´´Ο θρήνος της πατρίδας´´.