Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ είναι άρρωστη βαρειά. Καμιά βελτίωσή της δεν είναι δυνατή, γιατί το σημερινό σύστημα είναι από τη βάση του σαθρό και η διάλυση έχει προχωρήσει τόσο ώστε χρειάζεται να αποτολμηθεί επιτέλους η ριζική ανανέωση: μια νέα Διοίκηση επάνω σε εντελώς νέες βάσεις. Πρέπει να αναγνωρισθεί η ιδιοτυπία της Διοίκησης και να τεθεί τέρμα στην εξευτελιστική υποταγή της στην πολιτική εξουσία. Την υποταγή πρέπει να διαδεχθούν σχέσεις συνεργασίας ισοτίμων εταίρων, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα σφυρηλατηθεί και θα πρυτανεύσει ένα νέο διοικητικό ήθος όπου κυρίαρχη θέση θα έχει η πιστότης προς την Κυβέρνηση και όλες τις διαδοχικές Κυβερνήσεις. Όταν τέτοιες σχέσεις υπάρξουν θα μπορέσει να δημιουργηθεί Διοίκηση επιλέκτων σε όλα τα επίπεδα, όπου το χρέος θα παλινορθωθεί και όπου κρίσιμο ρόλο θα παίξει μια νέα κατηγορία υπαλλήλων υψηλής αρμοδιότητας και ευθύνης: οι Δημόσιοι λειτουργοί. Θα αποφοιτούν από μια δημοκρατική, ανοιχτή σε όλους, αλλά δύσκολη και απαιτητική Σχολή Διοικήσεως, η οποία θα γίνει το φυτώριο των νέων, υγιών και ικανών ανθρώπων που διψάει η χώρα να αποκτήσει. Η νέα Διοίκηση δεν θα δημιουργηθεί με ένα νεύμα, θα χρειασθούν χρόνια πολλά για να οικοδομηθεί. Οι αυτονόητες αντιδράσεις που θα προκαλέσει μπορούν να αντιμετωπισθούν μόνο αν γίνουν απαρέγκλιτα σεβαστά όλα τα αποκτημένα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, γιατί το Κράτος πρέπει να δίνει το παράδειγμα στο σεβασμό των υποχρεώσεων. Προϋποθέτει εξάλλου ομόφωνη θέληση και συμπαράταξη όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Οι πολιτικοί φέρουν το μέγιστο μέρος της ευθύνης για την έκπτωση της ελληνικής Διοίκησης αυτοί λοιπόν πρέπει να αναλάβουν και το μέγιστο βάρος για την ανόρθωσή της. "Ο τρώσας και ιάσεται".