Σύμφωνα με την παραδοσιακή καντιανή θεωρία τα ζώα είναι άλογα όντα και ως εκ τούτου οι άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν ηθικές υποχρεώσεις προς αυτά. Στην παρούσα πραγματεία η συγγραφέας διευκρινίζει τις διαφορές μεταξύ έλλογων και άλογων όντων, και προσδιορίζει την ανθρώπινη και τη ζωική φύση εκ νέου. Διευρύνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τα όρια του λογοκεντρισμού, επιχειρεί να εντάξει τα άλλα ζώα στην ηθική κοινότητα με καντιανούς όρους. Επίσης υπογραμμίζει ότι η δυσκολία της χαρτογράφησης και της υλοποίησης των υποχρεώσεών μας προς τα ζώα δεν μας αποδεσμεύει από αυτές.