Στα μέσα του 17ου αι. κάνει την εμφάνισή του στην ελληνική εκδοτική αγορά ο Μπερτόλδος, και στον ίδιο χρόνο μέσα και ο Μπερτολδίνος (γιος του Μπερτόλδου). Το πρώτο έργο -όχι όμως και το δεύτερο- θα ακολουθήσει μια θεαματική σταδιοδρομία που φθάνει ως τους καιρούς μας. Θα αποτελέσει ένα από τα πέντε βασικά αναγνώσματα του Νέου Ελληνισμού. Η νέα εκδοτική παρουσίαση -απαραιτήτως και των δύο κειμένων- γίνεται αφορμή για να διερευνηθούν τα σχετικά ερωτήματα, όσα εγέννησε η εντυπωσιακή υποδοχή του έργου από το νεοελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ο συγκεκριμένος αυτός στόχος παίρνει και άλλες όμως προεκτάσεις. Μελετάται το θέμα των λαϊκών αναγνωσμάτων σε όλη την κλίμακα της διαδρομής των: από τον εκδότη έως τον αναγνώστη. Με τον τρόπον αυτόν το βιβλίο βρίσκει πλέον την δικαίωσή του ως παραγόμενο είδος που σκοπεύει στον αναγνώστη. Η αναλυτική μελέτη του τρόπου με τον οποίον δεξιώνεται ο ελληνικός λαός ένα έργο του δημιουργικού λόγου αποκαλύπτει την ενότητα του αναγνωστικού κοινού, με αναγκαία συνέπεια την πρόταση για αναθεώρηση του καθιερωμένου όρου της λαϊκής λογοτεχνίας και την αντικατάστασή του με τον συνεπέστερο και αληθέστερο Αναγνώσματα του Νέου Ελληνισμού.