Το φως λιγοστεύει. Οι ακτίνες του ήλιου ολοένα και χάνουν τη δύναμή τους. Η παρουσία της αμφιλύκης ξεπροβάλλει δειλά στον κουρασμένο ορίζοντα. Παίρνεις στα χέρια σου τον λύχνο για να ανάψεις το φυτίλι. Σε λίγη ώρα το φως το λυχνικόν αρχίζει να αγκαλιάζει τις σκοτεινές γωνιές που κρύφτηκαν μέσα στη δίνη του περασμένου χρόνου. Η αιώρα, από την άλλη, λικνίζεται μαεστρικά από το βάρος του σώματός σου. Όλα έτοιμα για το ταξίδι στα άδυτα του ήχου. Ένα ταξίδι στον μακρινό χωροχρόνο που χάθηκε για λίγο, έτοιμος να ξαναγεννηθεί μέσα στον πιο βαθύ του τόπο, το φως της καρδιάς... Κλείνεις τα μάτια και ακούς τους χτύπους της πιο δυνατά...