Η συγγραφέας παρατηρεί ότι η ιστορία δεν διδάσκει κατ' ανάγκην, και οπωσδήποτε όχι πάντοτε. Ότι όλα αλλάζουνε και συχνά όλα ταίδια μένουν. Αν υπάρχει κάποια βαθύτερη αισιοδοξία στις σελίδες του βιβλίου, αυτή δεν βρίσκεται στα επιμέρους στοιχεία τωνπερισσότερων από τις ιστορίες του, αλλά προκύπτει από τη διαπίστωση ότι υφίστανται ακόμα, ως συστατικά της κοινωνίας, ανκαι εν υπνώσει, κατά κανόνα, οι δυνάμεις της ανυπακοής και της αντίστασης. Τίποτα δεν τελείωσε.