Οι απόγονοί μας δεν θα είναι Δυτικοί σαν εμάς. Θα είναι κληρονόμοι του Κουμφούκιου αι του Λάο Τσε, του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Πλωτίνου, του Βούδα και του Ιησού Χριστού του Ζαρατούστρα και του Μωάμεθ, του Ηλία και του Ελισαίου, του Πέτρου και του Παύλου του Σανκάρα και του Ραμανούχα, του Κλήμη και του Ωριγένη των Καπαδοκών Πατέρων, του Αυγουστίνου και του Βενέδικτου, του Ιμπν Κχαλντούν, και του Μποσουέ του Λένιν - αν παραμένουν απολιθωμένοι στην πολιτική σύγχυση - και του Γκάντι, του Σουν Γιατ Σεν, του Κρόμγουελ, του Ουάσινγκτων και του Μαστίνι. Αυτή η έμπλεη αισιοδοξίας προφητεία του 1947 είναι του Άρνολντ Τόυνμπι εκφράζει το ιδανικό ενός κόσμου ενοποιημένου στο έπακρο το ιδανικό ενός κόσμου ενοποιημένου στο έπακρο και προκαλεί σοβαρές αμφιβολίες...Για να είναι οι απόγονοί μας <<κληρονόμοι>>, πρέπει να χάσει κάθε νόημα η σημερινή ασυμβατότητα των αξιών και των ιδεωδών τους αλλά τότε, αντί να έχουμε πνευματικούς προγόνους, δεν θα έχουμε κανέναν... Δυσκολευόμαστε να δούμε κάποιον, ο οποίος έχει περί πολλού την ελευθερία του πνεύματος, να θεωρεί τον εαυτό του κληρονόμο του Λένιν και του Μωάμεθ. Με δυο λόγια, το να φανταζόμαστε ότι τα εγγόνια μας θα είναι ταυτόχρονα πανθειστές, θειστές και άθεοι, φιλελεύθεροι και ολοκληρωτιστές, με τη βία και εχθροί της, αυτό σημαίνει ότι θα ζουν σε ένα κόσμο χωρίς καμιά βιώσιμη παράδοση, δηλαδή ότι θα είναι βάρβαροι με την πλήρη σημασία του όρου.