Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τον Ανδρέα Καρκαβίτσα παρά ταξιδευτή, στην πλώρη ενός πλοίου, να γράφει ή να λέει ιστορίες, παρέα με τους ήρωες του, να συνομιλεί με τον Καββαδία και να συνδιαλέγεται με τον Χέμινγουέη και τον Φλωμπέρ, να φωτίζει τους ήρωές του με αυτή τη σπάνια ικανότητα των σπουδαίων συγγραφέων να ρίχνουν φως ή σκιά εκεί όπου ακριβώς χρειάζεται, και να ισορροπούν ανάμεσα στο γλωσσικό παιχνίδι, την αφήγηση και την ουσία. Αέναος και ακούραστος ταξιδευτής ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, μάγος της γλώσσας και γιατρός, θεραπευτής -ψυχών τε και σωμάτων. Τα χάδια του λόγου του έχουν στόχο, υπάρχει μύθος, αρχή, μέση και τέλος. Χωρίς τέλος είναι η ευχαρίστηση του αναγνώστη, η χαρά.Η αγάπη του Καρκαβίτσα για το λόγο είναι ταυτόσημη με την αγάπη του για την Ελλάδα, τα γράμματα, τον πολιτισμό και τον άνθρωπο, μαζί με την αγωνία να αναδειχθούν τα σπουδαία στοιχεία, να επιστρέψει ο Ιανός Λάσκαρις στη χώρα του, μαζί με τα σχολειά που δομήθηκαν με τα ελληνικά γράμματα και το ελληνικό μεγαλείο, για να σταματήσουν να στοιχειώνουν τη φυλή η φαυλότητα και η μικροψυχία.Για τα έργα του Καρκαβίτσα, όπως για όλα τα σπουδαία λογοτεχνικά έργα, δεν υπάρχει χρόνος. […] Ραλλού Κυριακοπούλου (Από τον πρόλογο της έκδοσης)