Ο θεμελιώδης διχασμός του ανθρώπου, το δίπολο ψυχή - σώμα, βρίσκεται ανάμεσά μας περισσότερο από 2000 χρόνια. Από τότε σχεδόν, η ψυχή ταυτίζεται ουσιαστικά με τον λόγο, ενώ το σώμα, παραχωρείται στην ανατομία του. Η έξοδος της κυβερνητικής απ' την ψυχή στην «πληροφορία» κι απ' το σώμα στη «δράση» δεν πλησίασε περισσότερο τον άνθρωπο, απ' ό,τι οι τηλεκατευθυνόμενοι πύραυλοι του έρωτα. Η ψυχογλωσσολογία είναι η έξοδος της ψυχολογίας στη γλώσσα. Μια κριτική των δεσμών με το εμπειρικό credo της, που για πάρα πάνω από έναν αιώνα της υπαγόρευσε τη μελέτη μόνο εκείνων των πραγμάτων που η παρατήρησή τους κι η αναπαραγωγή τους είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί «αντικειμενικά». Η μελέτη της γλώσσας, αναπτύχθηκε απ' τους γλωσσολόγους αργά κι επίμονα, στα περιθώρια των μεγάλων ιδεολογικών ρευμάτων της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας. Μα όταν αυτή η μελέτη πλησίασε, για να υπερβεί τον σχολαστικισμό και την τελμάτωσή της, το ερώτημα της γλώσσας σαν κεντρικής άποψης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, οι γλωσσικές δομές έγιναν για την ψυχολογία η νέα γη της επαγγελίας. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)