Ο ιεροφάντης σκύβει και με την βοήθεια δύο άλλων ανασηκώνει τον θέο και τον στληνει ολοζώντανο εμπρός μας. Έπειτα, με μιά συμβολική κίνηση του χεριού του, χρίζει τον λαιμό μας, σαν για να μην περάση πια ποτέ από εκεί βέβηλος λόγος, και κράζει: << Ιδού, ω μύστες, ο οδηγός μας, Θάρρος! Άφου ο θεός δεν πέθανε, ας ελπίσουμε πως θα τελειώσουν τα βάσανα μας και πως θα βρούμε τέλος την σωτηρία>>.