Ο Θεοδωράκης ούτε στιγμή δεν έχασε την ψυχή του, ούτε στιγμή δεν την άφησε να δειλιάσει, να λυγίσει. Θυμηθείτε όταν διευθύνει τα μεγάλα του έργα, πώς στο πρόσωπό του απλώνεται μια γαλήνη, μια πρωτόγνωρη αρχαϊκή κι αγέρωχη περηφάνια, θυμηθείτε πώς ολόκληρος γίνεται μια ψυχή.