Η βασιλεία του Ιουστινιανού αποτελεί μεταίχμιο κεφαλαιώδους σημασίας τόσο για την γενική ιστορία όσο και για την ιστορία των πολιτειακών και των εκκλησιαστικών θεσμών. Οι μεταβολές είναι ραγδαίες και σπουδαίες όχι μόνο στα σύνορα της αυτοκρατορίας ή τις στρατιωτικές αναμετρήσεις, αλλά και στο εσωτερικό πεδίο της πολιτειακής δραστηριότητας. Το ζεύγος όπλα και νόμοι μεταμορφώνεται από κοινός ρητορικός τόπος της πολιτικής ιδεολογίας σε πραγματικό μέλημα και περισπούδαστη μέριμνα του Ιουστινιανού, ο οποίος θα διχάσει την σύγχρονη ιστορική επιστήμη, καθώς το όνομά του θα λογίζεται άλλοτε ως ακρότατο όριο λήξεως ενός αισθμαίνοντος ρωμαϊκού παρελθόντος και άλλοτε ως απαρχή ενός υπερχειλίζοντος χριστιανικού μέλλοντος στην ιστορία της μακρόβιας αυτοκρατορίας. Μία πτυχή αυτής της πολυσχιδούς δραστηριότητας του Ιουστινιανού αποτελεί τον στόχο της παρούσης μελέτης, η οποία επικεντρώνεται σε ένα γριφώδες κείμενο πολιτειακής προελεύσεως με έντονο εκκλησιαστικό περιεχόμενο, την νεαρά διάταξη 77, η οποία εντυπωσιάζει με τον πλούτο και την σημαντική λειτουργία των θύραθεν και εκκλησιαστικών πηγών, οι οποίες αποκαλύπτονται κάτω από το μικράς εκτάσεως κείμενό της, αλλά και με την πλούσια χειρόγραφη παράδοση, καθώς υπερβαίνει κατά πολύ κάθε άλλη νεαρά διάταξη του Ιουστινιανού.