Όταν γίνεσαι γυμνασιάρχης παύεις να διδάσκης. Σταματάς την δουλειά που έκανες τόσα χρόνια. Γίνεσαι κάτι άλλο. Ένα γρανάζι της κρατικής μηχανής. Αγαπούσα πολύ την δουλειά μου, αυτή που στον κλάδο μας λέγεται και λειτούργημα. Τα καλοκαίρια μόλις έμπαινε ο Αύγουστος με έπιανε μια αδημονία. Άντε να τελειώση να πάμε και στο σχολείο. Μου άρεσε να μεταδίδω όσα ξέρω, αυτή η επικοινωνία με τα παιδιά. Να δίνω και να παίρνω. Τώρα είχα μόνον 4 ώρες την εβδομάδα, ένα άχαρο μάθημα, "Αγωγή του Πολίτη" ή "Επαγγελματικό Προσανατολισμό." Πού η εποχή με τις 36 ώρες εβδομαδιαίως αρχικά και 24 μετά! Βέβαια γλυτώναμε τα διορθώματα στο σπίτι που κάλυπταν όλο το απόγευμα και πολλές φορές μέρος και της νύχτας. Δοκίμασα να μπω σε μια τάξη να αντικαταστήσω τον φιλόλογο που θα έλειπε, αλλά είδα την ευγενική δυσαρέσκεια των παιδιών. Ήθελαν να απολαύσουν το κενό τους. Τώρα έχοντας και την ευθύνη της υπογραφής πρέπει να παρακολουθώ την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου, να αξιολογώ συναδέλφους, να επαναφέρω εις την τάξιν παρεκτρεπόμενους και να πρέπει να διαβάζω γι' αυτά τον Υπαλληλικό Κώδικα. Δώδεκα χρόνια συνολικά που ήμουν επί κεφαλής σχολείων και όχι απλή καθηγήτρια.