Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στις τρεις διαφορετικές σκηνοθετικές προσεγγίσεις που αποτελούν και σταθμούς στην εξέλιξη ενός από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους σκηνοθέτες του καιρού μας. Τρεις φορές μέσα σε είκοσι χρόνια ανέβασε ο Αντουάν Βιτέζ την Ηλέκτρα του Σοφοκλή (1966, 1971, 1986). Περιστοιχιζόταν από Έλληνες συνεργάτες (τον Γ. Κόκκο, τη Χ. Προκοπάκη, τον Γ. Απέργη) και ενδιαφερόταν να διασταυρώσει την αρχαία τραγωδία με τη σύγχρονη ελληνική ευαισθησία: με την ποίηση του Ρίτσου, τη ζωγραφική του Τσαρούχη.