Το έργο είναι ένα κείμενο επείγουσας γλωσσικής πραγματικότητας. Ο συγγραφέας με αφορμή την επίθεση με καυστικό οξύ της Βουλγάρας καθαρίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, έγραψε τον μακρύ πυρετικό μονόλογο μιας νέας γυναίκας. Πρόκειται για ένα περιδινούμενο κείμενο, όπου ο ρεαλισμός της επιθυμίας χωνεύει τα μοτίβα της ετερότητας, του αποδιοπομπαίου θύματος και του απομαγευμένου κόσμου.