Ο Στερν, παίζοντας για άλλη μια φορά τον ρόλο του Γιόρικ,ταξιδεύει, σε μια ξαφνική παρόρμηση, για ν'ανακαλύψει τηνανθρώπινη ψυχή και μαζί τη δική του. Και σε όλο αυτό το ταξίδι,τα συγκινησιακά ξεσπάσματα εναλλάσσονται με την ειρωνεία, ηαθωότητα με την πονηριά, η κοσμιότητα με τη λαγνεία, έτσι ώστεποτέ να μην ξέρεις ποιά όψη του νομίσματος βλέπεις, να είσαιπάντα καχύποπτος και επιφυλακτικός απέναντι στην επιφάνεια τουκειμένου και να προσπαθείς να διακρίνεις τα κρυμμένα νοήματα.