Η κληρονομιά που έχουμε από τους αρχαίους προγόνους μας είναι, κατά κοινή ομολογία, ανεκτίμητη. Η χώρα μας είναι γνωστή σε όλον τον πλανήτη λόγω της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Το «Κλεινόν Άστυ», η Αθήνα, παρείχε ανωτάτου επιπέδου παιδεία στους νέους της Ελλάδος ιδίως από τις αρχές του 4ου π.Χ. αι., οπότε και ιδρύθηκαν η Πλατωνική Ακαδημία το 380 π.Χ., το Λύκειον ή Περίπατος του Αριστοτέλη το 335 π.Χ., ο Κήπος του Επίκουρου το 306 π.Χ., και η Στοά του Ζήνωνος το 300 π.Χ.. Και οι τέσσερες αυτές φιλοσοφικές Σχολές είχαν μεγάλη φήμη, ήταν ιδιωτικές και συναγωνίζονταν μεταξύ τους ποια θα έχει τους περισσότερους φοιτητές. Έστελναν δε «τελάληδες» στα λιμάνια του Πειραιά και του Σουνίου, να προσελκύουν νεοαφιχθέντες φοιτητές, που έφθαναν με τα καράβια από άλλες πόλεις του τότε γνωστού κόσμου. Η ευμάρεια και η φήμη της πόλεως των Αθηνών οφειλόταν και στον μεγάλο αριθμό εύπορων φοιτητών, οι οποίοι έρχονταν στην Αθήνα για σπουδές. Ο αριθμός τους υπολογίζεται, κατά τον Διογένη Λαέρτιο, γύρω στις 2.000 (Διογ. Λαέρτιος 5, 37).Μέσα σε αυτό το πολιτιστικό κλίμα αναπτύχθηκε η χριστιανική θεολογία, χρησιμοποιώντας και σχήματα της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας. Ο βαθμός αποδοχής της αρχαίας κληρονομιάς αντικατοπτρίζεται και στο γεγονός ότι εικονογραφούνται αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι πλάι σε αγίους της ορθοδοξίας (Πλάτων, Αριστοτέλης, Θουκυδίδης, Πλούταρχος, στην Μονή Μεγίστης Λαύρας, στην Μονή Ιβήρων, στην Μονή Γόλας, στην Μονή Αγίου Νικολάου Φιλανθρωπινών).Η αμεσότερη σχέση της αρχαίας ελληνικής με την χριστιανική γραμματεία μελετήθηκε από τον άγιο Νεκτάριο (Κεφαλά), Μητροπολίτη Πενταπόλεως, στο έργο του με τίτλο «Ιερών και φιλοσοφικών Λογίων Θησαύρισμα», κείμενο το οποίο και συμβουλευτήκαμε. Ο ίδιος μάλιστα γράφει, ότι μελετώντας τους αρχαίους φιλοσόφους επείσθη ότι: «Οι Έλληνες σοφοί εν όλω και εν μέρει υπήρξαν διδάσκαλοι της αληθείας, ότι ταύτης εγένοντο ερασταί και ταύτην επεζήτησαν, και ότι ο έρως της γνώσεως της αληθείας ην ο προς την αληθή φιλοσοφίαν αυτούς άγων».Το παρόν πόνημα είναι μια ερασιτεχνική προσπάθεια προσέγγισης του τεράστιου θησαυρού της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, με οδηγό την χριστιανική παράδοση. Εστιάζει στα συγκλίνοντα σημεία των δύο παραδόσεων, αντιπαραβάλλοντας τα σχετικά σταχυολογήματα, ώστε να είναι αμεσότερα προσβάσιμα στο ευρύ κοινό. Παρουσιάζονται κατά αλφαβητική σειρά εκπρόσωποι της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και η συνάφεια της διδασκαλίας τους με τον Χριστιανισμό.Για τους ειδικότερα ενδιαφερόμενους υπάρχουν σχετικές δημοσιεύσεις από ειδικούς επιστήμονες.