...Ήταν η δεύτερη φορά που περνούσα κάτω από το σπίτι της καιπάλι δεν τόλμησα ν'ανέβω. Μπήκα σ'όλα τα καφενεία με τααχνισμένα τζάμια, τα χνώτα και τις πυρωμένες θερμάστρες,στάθηκα για κάμποση ώρα με μια τρελή επιθυμία μπροστά στοκαπελάδικο, μα δεν έλεγα να γλυτώσω από εκείνο το ανέμισμα τωνμαλλιών της που στραφτάλιζε στα μάτια μου με όλο το κόκκινοεβραίικο χρώμα. Η Θεσσαλονίκη με βούλιαζε στη μελαγχολία καιπήρα το τραίνο για τη Φλώρινα...