Με σημείο εκκίνησης τον εφηβικό «[Ύμνον εις τον Διονύσιον Σολωμόν]» (1902) και τελευταίο σταθμό το περίφημο επικήδειο ποίημα «Kωστής Παλαμάς» (1943), διερευνάται η ιδεολογική και αισθητική διαδρομή ενός από τους ισχυρότερους ποιητές του 20ού αιώνα και αναδεικνύεται η ιδιαιτερότητα της ποιητικής προσφοράς του στο εξαιρετικά ενδιαφέρον και ελάχιστα διερευνημένο πεδίο των ποιημάτων για ποιητές.