Ο τόμος αυτός αφορά τον Εμπεδοκλή τον Ακραγαντίνο ο οποίοςγεννήθηκε περί το 490. Γόνος επιφανούς οικογένειας τηςΣικελίας, δραστηριοποιήθηκε από νωρίς σε πολιτικούς αγώνεςεναντίον των ολιγαρχικών, αλλά αρνήθηκε να ασκήσει τα αξιώματαπου του προσφέρθηκαν. Οι περιοδείες του σε πολλά μέρη τηςΣικελίας και της Πελοποννήσου συνδέθηκαν, στην αρχαία παράδοση,με την εικόνα ενός σχεδόν υπερφυσικού θεραπευτή και δασκάλου,που έλεγχε τις μεθόδους της υγείας και κατείχε την αλήθεια. Στοέργο του επιχείρησε συνθετική ερμηνεία του όντος, συνδυάζονταςτην ηρακλείτεια διδασκαλία με την παρμενίδεια. Θεώρησε ως αρχήτου κόσμου τέσσερα σταθερά στοιχεία (αέρας, γη, νερό, φωτιά),κάθε μεταβολή των οποίων συνδέεται με τη δύναμη που κινείταιδιττά: προς τη φιλότητα (αγάπη) και το νείκος (μίσος), ηισορροπία των οποίων εγγυάται την ύπαρξη και την πορεία τουκόσμου. Ο θάνατος του Εμπεδοκλή χρονολογείται περί το 430 π.Χ.Οι θεωρίες του επηρέασαν τη μεταγενέστερη σκέψη (Πλάτων,Αριστοτέλης, Ποσειδώνιος κ.ά.), αναγνωρίσιμες ακόμα και στιςαλχημιστικές αναζητήσεις του Μεσαίωνα.