Όλη του η ζωή ήταν απλώς μια ατελείωτη αναμονή μέσα σ'εναν εγκαταλειμμένο τηλεφωνικό σταθμό[?]Ο Γιαρομιλ μεγαλώνει, κουβαλώντας σαν σημάδι στο μέτωπο τη μητρική αγάπη, αυτήν που απωθεί «την συμπάθεια των συμμαθητών» στο σχολείο, απέραντα μόνος, αδέξιος με τα κορίτσια. Και αναζητεί απεγνωσμένα την ωρίμανση του και την αναγνώριση, από την ποίηση, αλλά πιο πολύ από την ζωή. Έτσι αρπάζεται από την εποχή, ακολουθώντας την κοινή άλλωστε ανθρώπινη μοίρα, μέσα στην ομίχλη?