Εγώ λοιπόν. <br>Χρόνο με το χρόνο, χρόνια σαν μέρες στιγμές σαν χρόνια. <br>Έπαιξα, έπεσα, μεγάλωσα. <br>Στάθηκα δυο φορές μπροστά στο ιερό. <br>Δεν φτούρισαν οι όρκοι. <br>Οι γάμοι μου -όπως κι οι έρωτές μου- είχαν τις ιδιότητες του σκόρδου: Μύριζαν θεσπέσια στο μαγείρεμα, πρόσθεταν εξαιρετική νότα στο γεύμα της ζωής, αλλά κατόπιν άφηναν μια άσχημη γεύση που δεν έφευγε με τίποτα. <br>Ούτε με τσίχλες, ούτε με ξόρκια. <br>Οι κόρες μου. Τεράστια μαθητεία. Τεράστιες αγάπες. <br>Η αρρώστια. Η πνευματικότητα. Οι αλλαγές. <br>Ο πόνος. Οι πόνοι, οι γονείς, θάνατοι, άνθρωποι που έχουν ζυμωθεί στα κύτταρά σου. <br>Η ζωή. <br>Δυνατά... και πάμε πάλι!