Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας αναλύει το φαινόμενο της πολιτικής βίας και της κοινωνικής αποδοχής και νομιμοποίησής της. Η αποδοχή της βίας ως θεμιτού μέσου επίλυσης των κοινωνικών αντιθέσεων δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στην Ελλάδα. Η νοοτροπιακή βία συνιστά βασική συνθήκη της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, ιδιαίτερα σε περιόδους όξυνσης των εθνικών παθών.Η επιδεικνυόμενη αριστερή «κατανόηση» της βίας, είτε ως «αντι - βία», είτε ως«παραδειγματική» πρακτική, εγγράφεται στο αριστερό φαντασιακό και γνώρισε στην περίοδο της Μεταπολίτευσης ιδιαίτερη άνθηση, ενώ τα τελευταία «μνημονιακά» χρόνια ενσωματώθηκε στις κινηματικές λογικές που αποδέσμευσε η κινητοποίηση των«Αγανακτισμένων».Από ένα σημείο και μετά, η ακροδεξιά εξτρεμιστική Χρυσή Αυγή πήρε τη σκυτάλη. Το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη ήταν η στιγμή της πολιτικής εδραίωσης της εξτρεμιστικής ακροδεξιάς. Παράλληλα, όταν ο αριστερός λαϊκιστικός«ριζοσπαστισμός κλείνει το μάτι στον πολιτικό εξτρεμισμό», όταν περιφρονεί τα μέσα για την επίτευξη του πολιτικού του στόχου υιοθετώντας ό,τι θεωρεί ότι τον εξυπηρετεί, τότε επέρχεται η νομιμοποίηση της πολιτικής βίας.