Ένα από τα πιο συνταρακτικά κείμενα της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, που πυροδότησε ανατρεπτικά ρεύματα όπως ο Υπερρεαλισμός αλλά και συνεχίζει να εμπνέει σημερινούς δημιουργούς, όπως, λόγου χάρη, τον αμερικανό Τζων Άσμπερρυ. Ιδιότυπο ποιητικό μυθιστόρημα, γεμάτο με εικόνες που τροφοδότησαν τη ζωγραφική του Μαξ Ερνστ και του Νταλί, με κεντρικό ήρωα τον απάνθρωπο Μαλντορόρ που παρόλη τη στυγνότητά του κατά βάθος αναζητά μάταια την αληθινή αγάπη και τρυφερότητα. Ο συγγραφέας του, Κόμης ντε Λωτρεαμόν, ψευδώνυμο του Ιζιντόρ Ντυκάς, ένας νέος που χάθηκε νωρίς, με υποτυπώδη βιογραφία, κατόρθωσε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα να συλλάβει τον σύγχρονο κόσμο και ψυχισμό και να μας κληροδοτήσει ένα έργο αποτρόπαιο αλλά ιδιοφυές. Μεταφρασμένο ελληνικά και στο παρελθόν (1980), παρουσιάζεται φέτος στη Νεφέλη από τον Στρατή Πασχάλη, σε μια νέα μετάφραση που βασίζεται στην ακρίβεια και την απόδοση της ρητορικής ψυχρότητας του κειμένου. Ο Λωτρεαμόν, μιλώντας αποτρόπαια συγκάλυψε τη βαθιά ανθρωπιά μιας ύπαρξης που διψά για ουσιαστική αγάπη, πέρα από το συμφέρον και την ιδιοτέλεια. Μιλώντας εγκεφαλικά και παράφορα, άνοιξε δρόμους στη λογοτεχνία που ακόμα και τα πιο πρωτοπόρα κινήματα δεν τους έχουν εξαντλήσει. Η τέχνη, μετά απ’ αυτόν, δεν μπορεί πια ποτέ να εφησυχάζει.