Αλλά κι αυτό το ακαρτέρει, τι λίπασμα!Να σκέφτεσαι την αιωνιότητα και να χτυπάει το ξυπνητήρι, ε πάει πολύ.Ταλαντεύομαι,να πέσω απ'το παράθυρο ή να εντάξω στις νευρωτικές του βίδες συνεχόμενους χώρους και νερό που ήδη βράζει για τον καφέ μου. Πατρίδα χτισμένη τόσο στα δυτικά μου ώστε να μένει απ'έξω η μισή μου μεριά και το τέλος κάθε μου φράσης, κάλτσες τρύπιες απ'τα σφυρίγματα του τραίνου κι ακόμη να ονειρεύομαι,έρχεται η πλατεία ανάμεσα αντίχειρα και δείκτη γίνεται σοκάκι.Ούτε ξέρω τι κόσμο μου προτείνεις όταν τον αποστεώνεις απ'τα επόμενα τεύχη μου. Φυλάω τις δικές μου σκηνοθεσίες όσο παίζεται η ζωή μου λαϊκές απογευματινές, ο πασατέμπος να ξεφλουδίζει το νόημα. Ανάμεσα στα δόντια φυλάω μια περίσταση,είτε τ'αρπακτικό πουλί δεν είναι εξαίρεση στα πουλιά είτε τελευταία σειρά,τέταρτη στη σχολική φωτογραφία.Θα πεις,τι το σπουδαίο.Ναι,δεν είναι σπουδαίο.'Αλλ΄έχω μόνον αυτό.