Σ' ένα πρώτο εφιάλτη ο συγγραφέας βλέπει τον εαυτό του στο πρόσωπο του Ζαν να ξαναγυρίζει σ' ένα ετοιμόρροπο διαμέρισμα, που κατοικούσε πριν από πολύ καιρό. Μέσα στη χαρά μιας πρόσφατης μητρότητας, και από τη φύση της εύκολα ευχαριστημένη η γυναίκα του, φαντάζεται πως τώρα πια θα ζήσουν ευτυχισμένοι. Αλλά δυστυχώς κάτι το σάπιο υπάρχει. Μια ξεχασμένη αγωνία κάνει τον Ζαν να φοβηθεί πως αυτό το ισόγειο θα γίνει ο τάφος του. Πράγματι, τα καθίσματα βουλιάζουν μπροστά στα μάτια του, η λάσπη γιομίζει τα συρτάρια των επίπλων, η μούχλα χαράζει στους τοίχους απειλητικές φιγούρες, και το φάντασμα μιας γριάς μυθομανούς θείας του, ξανανοίγει μέσα του μια ξεχασμένη πληγή για την οποία νιώθει ένοχος. Ένα προαίσθημα που το αισθάνεται μόνο ο ίδιος και κάποια "φλογερή νοσταλγία" τον προτρέπουν να φύγει χωρίς αναβολή. Ύστερα από ένα παιχνίδι με τη γυναίκα του, τραγικού και γελοίου κρυφτού, θα ξεριζώσει από μέσα του τα μιάσματα του χώρου και θα ξεκινήσει για την αναζήτηση του άγνωστου, του μακρινού και του φωτεινού... [...]