Κάποια στιγµή, σε ανύποπτο χρόνο, η φίλη Καίτη Μαυράκη–Λύχρου, σύζυγος του καλού και από πολλά χρόνια φίλου, ιατρού και ενεργού πολίτηΓιάννη Λύχρου, µου ενεχειρίασε τα ηµερολόγια του πατέρα της, ΣταύρουΜαυράκη, µε τίτλους «Ἡµερολόγιον πορείας 1ου Τάγµατος 7ου Συντάγµατος Πεζικοῦ κατά τόν πόλεµον 1940–1941» και «ἩµερολόγιονἙλληνο–Ἰταλικοῦ Πολέµου ἐν Ἀλβανίᾳ». Μαζί µε αυτά, µου παρέδωσεκι ένα ηµερολόγιο γραµµένο – δακτυλογραφηµένο από τον συµπολεµιστήτου πατέρα της Α.Κ., που φτάνει µέχρι την παράδοση της Αθήνας, τονΑπρίλη του 1941. ∆υστυχώς, η έρευνά µας δεν κατάφερε να αποκαλύψειτα στοιχεία του Α.Κ., τα γραπτά του οποίου ο πατέρας της Καίτης είχε προσεκτικά φυλάξει µαζί µε τα δικά του. Όλα τα ηµερολόγια ανακαλύφθηκανµετά τον θάνατο του Σταύρου Μαυράκη.Το ίδιο βράδυ κάθισα να διαβάσω τα ηµερολόγια. Ξεκίνησα από τα ηµερολόγια του αλβανικού µετώπου του Στ. Μαυράκη τα οποία, αν και σταµατούν απότοµα, αποτυπώνουν, ως άλλα φωτογραφικά καρέ, την εποχήκαι το µαρτύριο των Ελλήνων στρατιωτών στην πορεία προς τον πόλεµογια την προάσπιση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Σοκαρίστικα όταν άρχισα να διαβάζω. ∆ιάβαζα, µε διαφορετικό βέβαια τρόπο γραφής, την «πορεία προς το µέτωπο» του Οδυσσέα Ελύτη. ∆ιάβαζα τα ηµερολόγια και,ταυτόχρονα, απήγγειλα τα παρακάτω αποσπάσµατα του Ελύτη:«Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαµε το γόνατο.»«Τι µας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιµό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο.»«[…] πριχού ξηµερώσει και µας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα.»