Ο Παύλος σταματάει το διάβασμα.Έτσι απλά και αμετάκλητα. Ανήμερα των γενεθλίων του, στα εννέα του χρόνια, τη στιγμή που οι γονείς του όλο χαρά του κάνουν -πάλι!-δώρο ένα βιβλίο, εκείνος δηλώνει απερίφραστα ότι δεν θα ξαναδιαβάσει ποτέ στη ζωή του.Ο λόγος; Σοβαρός! Γιατί κάθε φορά που πιάνει ένα βιβλίο στα χέρια του πρασινίζει σαν αχλάδι. Και δεν είναι καθόλου αστείο! Αυτές οι βαρετές, μαύρες κουκκίδες, οι λέξεις, του προκαλούν μονάχα ναυτία.Μήπως αυτή η «ασθένεια», όμως, δεν είναι κάτι σπάνιο;Μήπως μπορεί να χτυπήσει κάθε αναγνώστη ή αναγνώστρια κάποια στιγμή;Υπάρχει θεραπεία;Και, βέβαια, υπάρχει! Αρκεί οι άλλοι να σε εμπιστευτούν και να σε αφήσουν να ταξιδέψεις σε άγνωστους πλανήτες, έστω και πετώντας με μία ομπρέλα ή ένα κοπάδι αποδημητικά πουλιά…Ένα αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, για όλους όσους μπόρεσαν κάποτε να ταξιδέψουν μ’ ένα βιβλίο σ’ ένα άστρο ή στην Ανάφη. Αλλά και για όλους όσους μπόρεσαν μ’ ένα βιβλίο να γίνουν κυκλάμινα, τέρατα ή θεοί, λιοντάρια ή σαρανταποδαρούσες...