Τον 19ο αιώνα, η ταπητουργία στη Μικρά Ασία θα γνωρίσειπρωτόγνωρη ανάπτυξη. Η αύξηση των παραγγελιών από την Ευρώπη θαέχει ως αποτέλεσμα τη δραστηριοποίηση των παραγωγών και τωνεμπόρων χαλιών. Οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας,ομογενείς και Αρμένιοι, τόσο στα παραδοσιακά κέντραταπητουργίας όσο και σε αυτά που θα δημιουργηθούν την εποχήαυτή, θα εντατικοποιήσουν τις προσπάθειες για την κάλυψη τηςζήτησης του μοναδικού πλέον εξαγώγιμου προιόντος. Η γυναίκα θααναδειχθεί σε βασικό παράγοντα της βιομηχανίας αυτής. ΗΜικρασιάτισσα γυναίκα σχεδόν αγνοήθηκε ως συντελεστήςδιαμόρφωσης της ιστορίας και των κοινωνικών αλλαγών. Μελετήθηκεμόνο σε σχέση με την παρουσία της στο σπίτι. Η αμφίεση, οκαλλωπισμός, τα λουτρά, ο γάμος, ο εγκλεισμός της στο σπίτιστην υπηρεσία του ανδρός είναι τα προσφιλή θέματα τωνερευνητών. Για το λόγο αυτό, οι πληροφορίες οι σχετικές με τηγυναίκα-εργάτρια, τη γυναίκα-επαγγελματία είναι εξαιρετικάπεριορισμένες. Οι περιηγητές - η σημαντικότατη αυτή πηγή γιατον 19ο αιώνα και τη Μικρά Ασία - επισκέπτονται την ενδοχώρα,αναφέρονται στα μνημεία και τους πληθυσμούς της περιοχής,καταγράφουν το εμπόριο και την παραγωγή, δεν ασχολούνται όμωςμε το θέμα εργαζόμενη γυναίκα. Το ίδιο παρατηρείται και στιςπροξενικές εκθέσεις, τις εκθέσεις ιεραποστόλων ή άλλωνκυβερνητικών υπαλλήλων. Η εξόχως ενδιαφέρουσα μελέτη της ΛήδαςΙστικοπούλου εξετάζει τις προυποθέσεις που οδήγησαν στηνπαραγωγή και την ανάπτυξη του εμπορίου χαλιών στα κέντραταπητουργίας της Μικράς Ασίας και την εμπλοκή της γυναίκας στηδιαδικασία αυτή. Για πρώτη φορά αποτιμάται ο συνολικός ρόλοςτης γυναίκας στην οικογένεια και την κοινωνία από το 1860 ως το1922, χρονολογία κατά την οποία οριστικοποιείται η παρακμή τηςταπητουργίας στη Μικρά Ασία.