Πρώτη, λοιπόν, επιδίωξίς μου υπήρξε να παρουσιάσω τους πρωταγωνιστάς ως ανθρώπους. Εχρησιμοποίησα προς τούτο όσας είχα πληροφορίας. Φυσικά εις την σύγχρονον περίοδον υπάρχουν και αι εξ ιδίας αντιλήψεως εντυπώσεις. Απέδωσα ιδιαιτέραν σημασίαν εις εκδηλώσεις του ιδίου προσώπου περί του οποίου γίνεται ο λόγος, είτε από κείμενά του είτε από πράξεις του. Ποτέ δεν με επηρέασε το πώς θα έπρεπε να είναι ή πώς θα ήθελα να είναι αυτοί πού περιγράφω, αλλά πώς υπήρξαν. Η παρουσίασις δεν γίνεται κατά τρόπον σχολαστικόν. Εις μίαν στιγμήν της ζωής του, που την θεωρώ πλησιεστέραν προς τον αναγνώστην, παρεμβάλλεται η περιγραφή του ανθρώπου. Συμβαίνει ενίοτε να γίνεται περισσότερον από μίαν φοράν. Αυτό νομίζω κάμνει το κείμενον περισσότερον ζωντανόν και πλέον ευχάριστον εις την ανάγνωσιν. Ο Καποδίστριας, π.χ., βιογραφείται όταν φθάνη εις την Ελλάδα και σκιαγραφείται μετά την δολοφονίαν του. Ο Όθων και η Αμαλία ζωγραφίζονται κατά περιόδους· διότι και μεταβάλλονται. Υπάρχουν σταθερά στοιχεία εις τους ανθρώπους και άλλα τα οποία από δευτερεύοντα καθίστανται πρωτεύοντα ή αντιστρόφως, ή και εμφανίζονται μεταγενεστέρως. Αυτά εξηγούνται εκάστοτε. Σπανίως υπάρχουν πολλαί σελίδες αφιερωμέναι εις ένα πρόσωπον εν συνεχεία. Αλλά υπάρχουν παρεμβολαί. Το ότι η μέθοδος αυτή είναι καλυτέρα δύναται ευκόλως να γίνη αντιληπτόν με την παρατήρηση ότι, αν ηκολουθείτο άλλη μέθοδος, θα υπήρχε κίνδυνος να εδίδετο εντύπωσις απλής παραθέσεως βιογραφιών ή συρραφής επεισοδίων.Εις τον χρωματισμόν της εποχής απέδωσα επίσης ιδιαιτέραν σημασίαν. Πώς θα ήτο δυνατόν να αντιληφθώμεν τας αντιδράσεις του Όθωνος ή και του Γεωργίου Α' με τα δεδομένα της εποχής μας.