Η Λατινική Ιστοριογραφία πάντοτε περιέγραφε την ουσία του Ρωμαϊσμού και παρουσίαζε την άνοδο της Ρώμης σε παγκόσμια δύναμη. Ο Ρωμαίος ιστοριογράφος δεν ενδιαφερόταν για τους ξένους λαούς. Σε αντίθεση με τον Έλληνα ιστοριογράφο που συνέλαβε τη γενική ανάπτυξη της ιστορίας των ξένων λαών, ο Ρωμαίος ιστοριογράφος δεν μπόρεσε να συλλάβει και να συνειδητοποιήσει την ανάπτυξη της ιστορίας των ξένων λαών. Η λατινική ιστοριογραφία συνδεόταν με τη ζωή της Ρώμης και του ρωμαϊκού λαού. Ο Ρωμαίος ιστοριογράφος ενδιαφερόταν μόνο με τους ξένους λαούς, με τους οποίους η Ρώμη ήλθε σε επαφή και δημιούργησε σχέσεις μαζί τους. Σε τέτοια περίπτωση αντλούσε ιστορικό υλικό, το οποίο χρησιμοποιούσε για να παρουσιάσει την κατακτητική και πολιτιστική δραστηριότητα της Ρώμης. (...)(Από τον πρόλογο του βιβλίου)