(...) Σε μια σειρά χρονικών που περιγράφονται με χιούμορ και οξυδέρκεια, με τρυφερότητα και απογοήτευση, ο Χαβιέρ Λόπεθ Μενάτσο διηγείται στο Εγώ, ο Εποχικός πώς είναι η εργασιακή του ζωή (ας την πούμε έτσι) και βήμα βήμα μάς επιτρέπει να φανταστούμε πώς είναι η ζωή των περίπου δύο εκατομμυρίων νέων ανθρώπων κάτω των τριάντα ετών που ζουν στην Ισπανία έναν Γολγοθά ο οποίος τους αναγκάζει να πηγαίνουν από τη μια εποχική εργασία στην άλλη, χωρίς μέλλον και χωρίς παρόν.(...)