Το παρόν βιβλίο του Χουάν Χοσέ Σάερ προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση λόγω του μεγάλου αφηγηματικού πλούτου και της τόλμης των σύντομων αφηγήσεων που "εν-τοπίζουν" κάποιους από τους αμέτρητους τόπους του χρόνου, του χώρου, της φαντασίας και της μνήμης. Τι είναι ένας τόπος; Πού βρίσκεται ο τόπος του καθενός από εμάς; Πόσες αυταπάτες τόπου δισχίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας; Αποτελούν τόπους τα άκρα των δακτύλων ή το άρωμα του ανθισμένου λιγούστρου; Τι είδους τόπο επιλέγει η ανάμνηση, η γραφή, η χαρά ή η αποκάλυψη; Μια καρέκλα από λευκό ξύλο στο βάθος της αυλής, ο χρωματικός θόρυβος της αγοράς της Βιέννης ένα σαββατιάτικο πρωινό, η γέννηση της φιλοσοφίας στο τραπέζι μιας ελληνικής ταβέρνας, ένα αεροδρόμιο στο Ντακάρ ή στην Ακτή Ελεφαντοστού, το αίνιγμα του σύμπαντος στη φωνή ενός τροβαδούρου, μια προνομιούχα και ταυτόχρονα τρομακτική οπτική: η μοίρα που συνομωτεί στο μοναδικό αντίγραφο ενός πορνογραφικού βίντεο, η επίμονη καταμέτρηση μιας διαδοχής σφαγιασμών, μια ακτίνα φωτός που διαπερνά την Ελένη της Τροίας και τη μεταμορφώνει σε φως.