Η "ψηφιακή αντίληψη" του εγώ, που περνά από την κατασκευασμένη ψηφιακή εικόνα πάνω στην οποία το υποκείμενο δομεί και ειδωλοποιεί τον εαυτό του, φαντάζει ως κάτι διαφορετικό κι ενδεχομένως ανοίκειο στον καθένα που βρίσκεται έξω απ' αυτή την πραγματικότητα. Με δυσκολία μπορούμε να φανταστούμε πως αυτό το "εγώ" συνθέτει στο μυαλό του τον βίο του και με ποιο τρόπο κάθε φορά επιλέγει τα δεδομένα που θα αφηγηθεί στους άλλους. Σε αρκετές περιπτώσεις και στο πέρασμα του χρόνου οι κατασκευασμένοι διαφορετικοί εαυτοί της στιγμής δεν γνωρίζουμε με ποια κριτήρια αξιολογούν τις σημαντικές από τις καθημερινές και ίσως λιγότερο σημαντικές στιγμές και πως βιώνουν τις μεταβάσεις κατά τις διάφορες ηλικιακές φάσεις. Πρόκειται για ένα παιχνίδι ή μια πραγματικότητα;