Τι θα λέγατε αν ρίχναμε μια ματιά στον μανταλωμένο γιαπωνέζικο κήπο που κρατάει σφιχτά τα κλειδιά των γρίφων του; Αν προσπαθούσαμε να εστιάσουμε στις κρυφές του λεπτομέρειες, αν διεισδύαμε στις σκιώδεις συστάδες του, στις ακίνητες μαγνητικές φυλλωσιές του, στις βραχονησίδες που αναδύονται δραματικά στους αμμώδεις μαιάνδρους του; Κήπος-ιδεόγραμμα κατ' εικόνα και ομοίωση ενός κόσμου που ποτέ δεν μπορεί να ανακατευτεί με τον υπόλοιπο.Κι αναρωτιόμαστε έκπληκτοι: πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμη σήμερα κάτι τόσο διαφορετικό, που να αντιστέκεται στους νόμους της παγκοσμιοποίησης; Κάτι ανοίκειο μα γοητευτικό, που έχει τη δύναμη να μας παρασύρει σε συλλογισμούς, σε ποιητική έξαρση, κάτι που εμπεριέχει ακόμη και την υπόσχεση μιας εκλεκτής απόλαυσης; Στους χρόνους του τριάντα, ο Καζαντζάκης έγραψε στο βιβλίο "Ταξιδεύοντας" πως δεν υπήρχε χώρα που να μοιάζει περισσότερο με την Ελλάδα, όσο η Ιαπωνία. Ογδόντα χρόνια μετά, μια τέτοια δήλωση φαίνεται απίθανη. Ωστόσο...