Και βέβαια ήταν καλό παιδί το Λαγουδάκι. Όμως να! Νόμιζε πια,ότι είχε μεγαλώσει. Και έπαιρνε το μεγάλο κουτάλι για τη σούπατου. Και πλατς! Χυνόταν η σούπα στο ρούχο του. Και γινόταν τοΛαγουδάκι, σουποπεριχυμένο. Αμ, του άρεσε και να φορά τουπατέρα του το παντελόνι! Και τότε! Ω! Κουτρουβάλες! Μα τικουτρουβάλες!