Πρόκειται για ένα κορυφαίο κείμενο, όχι μόνο του συγγραφέα του αλλά και όλης της νεοελληνικής πεζογραφίας. Χωρίς τη Φόνισσα τοπαπαδιαμαντικό έργο θα ήταν εντελώς διαφορετικό. Το κακό που διαπράττειη γραία χαδούλα δεν είναι το καθημερινό κακό, το συνηθισμένο, το κοινωνικό, αλλά το μέγα κακό, το ριζικό, το ασυγχώρητο. Ποιά είναι όμως αυτή η φραγκογιαννού, τί σόι άνθρωπος είναι η γυναίκα που διαπράττει ένα τόσο ακραίο έγκλημα; Και τί είναι άραγε αυτό που την οδηγεί να το αποτολμήσει;