Η Ελλάς υπήρξε από την αρχαιότητα περιοχή εκροής κυρίως μεταναστών (α' και β' Ελληνικός Αποικισμός). Στη σύγχρονη περίοδο στο διάστημα 1880-1910 τετρακόσιες χιλιάδες άτομα (κατ' άλλες εκτιμήσεις εξακόσιες) στράφηκαν προς τις Η.Π.Α. (όταν ο πληθυσμός της χώρας ήταν 2,7 εκατομμύρια το 1907). Μεταξύ 1951-1971 η μετακίνηση κυρίως προς τη Γερμανία (δευτερευόντως προς την Αυστραλία και αλλού) 1,1 εκατομμυρίων ατόμων σημάδεψε τη χώρα (ο πληθυσμός 1961 ανήρχετο σε 8,4 εκατομμύρια). Λόγω της οικονομικής κρίσης και της επακόλουθης επιτροπείας (2010-2018) πεντακόσιες χιλιάδες, κυρίως νέοι και απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μετοίκησαν στην αλλοδαπή (2009-2016). Παράλληλα λόγω της διεθνούς κατάστασης μεγάλες μάζες πληθυσμού από την Ασία και την Αφρική στράφηκαν προς την Ευρώπη. Σημαντικό τμήμα αυτών εγκλωβίστηκε στην Ελλάδα λόγω του «κλεισίματος» των συνόρων από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η καινοτομία της ανά χείρας μονογραφίας στηρίζεται στη δημιουργία πρωτογενών δεδομένων (έρευνα πεδίου) μακριά από τον έλεγχο της πολιτικής. Συγκεντρώθηκαν μετά από προφορικές συνεντεύξεις πλέον των 1.100 ερωτηματολογίων από δέκα δομές φιλοξενίας ή παραμονής μεταναστών, όπως σ' αυτή της Μόριας, του Καρά Τεπέ στη Λέσβο, της Μακεδονίας (Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Σέρρες), της Ηπείρου (Ιωάννινα, Φιλιππιάδα), της Αθήνας (Ελαιώνας). Η εκτεταμένη στατιστική ανάλυση συμπληρώθηκε από οικονομετρική διερεύνηση των παραγόντων που προσδιορίζουν τους λόγους εγκατάλειψης των τόπων καταγωγής. Ως επίμετρο παρουσιάζεται η δράση των Μ.Κ.Ο. στον χώρο αυτόν.