Σε μια εποχή αλλοπρόσαλλη και καταλυτική σαν τη δική μας, που έχουμε ολοένα βυθιστεί στων «αμαρτωλών τα λημέρια» και η ψυχική μας συνοχή έχει ολοκληρωτικά διασπαστεί, σε μια εποχή που έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας και παραδέρνουμε ανερμάτιστοι ανάμεσα σε λογιών λογιών συνθήματα και ιδεολογίες που τραγικά αυτοδιαψεύδονται στην πρώτη επαφή τους με την πραγματικότητα, κι εμείς, ταλανισμένοι, δεν ξέρουμε πού να στρέψουμε το βλέμμα μας για να δροσίσουμε το φλογισμένο μέτωπό μας, ο Παπαδιαμάντης θα μας γυρίσει στην αγνότητα και την άδολη ατμόσφαιρα, στη μαγεία και τη δροσιά των παιδικών μας χρόνων· θα μας πλουτίσει από το περίσσευμα της φτώχειας του, αυτός ο Κροίσος του πνεύματος, που τίποτα δεν είχε και όλα τα διαφέντευε· θα μας παρηγορήσει για τη ματαιότητα κάποτε των προσπαθειών μας, για τους χαμένους συχνά κόπους μας, αφού έτσι είναι φτιαγμένος τούτος ο παράλογος κόσμος, ώστε, τις περισσότερες φορές, άλλοι να σπέρνουν κι άλλοι να θερίζουν.