Ποιήματα μεσοπολέμου χωρίς σύμβολα, εντός Ιστορίας χωρίς κέντρο, με συνείδηση των αντιφάσεων που υπονομεύουν κάθε οικουμενικότητα. Κουρδισμένα να διαβάζονται είτε ως ενιαία σύνθεση είτε ως 37 διακριτές εγγραφές σε κάποιο αχρονολόγητο αρχείο.Από το μοναδικό σημείο φυγής το πεδίο μοιάζει ως εξής:Κάποιοι Ώντεν, Κάλβος και Ναμπόκοφ, σφριγηλά φαντάσματα του χαρτιού, κλείνουν πίσω τους την πόρτα των μοναδικών χρηστών.Οι επόμενοι ένοικοι γράφουν και σβήνουν, την ίδια ψηφιακή προκήρυξη για τη μικρομέγαλη διαχείριση, το θεωρείο στην άβυσσο, την υποχρεωτική άνοιξη τεσσάρων εποχών, και άλλα καθημερινά βιώματα του παραδείσου.