"Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού είναι διακριτή από την πόλιν, την πολιτεία και το κράτος, τα οποία κατ’ ανάγκην περιλαμβάνουν και κάποιες μορφές βίας και καταναγκασμού. Αλλά η εσχατολογική της ελπίδα δεν μπορεί παρά συνεχώς να μπολιάζει, να εμπνέει τις ανθρώπινες κοινότητες, να υπονομεύει τους απολιθωμένους θεσμούς και να σηματοδοτεί ένα πέρασμα από την πολιτική πρόοδο στη μόνη οντολογική πρόοδο που είναι η νίκη επί του θανάτου. Αλλά και να επιστρέφει πίσω στην πολιτική με μια πνοή του Πνεύματος που ακούμε τη φωνή Του, αλλά δεν ξέρουμε πόθεν έρχεται και πού πηγαίνει (Ιω. 3,8)".