Ο Ερνέστ Μαντέλ δεν ήταν μόνο ο σημαντικότερος θεωρητικός του μαρξισμού στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ήταν κυρίως ένας ακλόνητος επαναστάτης αγωνιστής, μέλος της ηγεσίας της 4ης Διεθνούς. Η 4η Διεθνής και η τάση της Ενιαίας Γραμματείας, θα συμμετάσχει όχι μόνο σε όλους τους αγώνες του προλεταριάτου και των φτωχών λαϊκών μαζών σε όσες χώρες είχε τμήματα, αλλά θα παίξει ένα ηγετικό ρόλο, πολιτικό και ενίοτε και οργανωτικό, στα μεγάλα κινήματα (αντιπολεμικά κινήματα, κινήματα αλληλεγγύης σε επαναστάσεις ή εξεγέρσεις του Τρίτου Κόσμου ή των γραφειοκρατικών καθεστώτων, κ.α.) και σε εξεγέρσεις ή προεπαναστατικές καταστάσεις σε μια ντουζίνα χωρών, μετά τον πόλεμο και ιδιαίτερα στο επαναστατικό κύμα του λεγάμενου Μάη του '68. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι μια βιογραφία του είναι ένα τεράστιας δυσκολίας εγχείρημα, μια που θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τα θεωρητικά και πολιτικά επιτεύγματα αλλά και μια σειρά κινημάτων, εξεγέρσεων και επαναστάσεων, στις οποίες άμεσα ή έμμεσα συνέβαλε ο Μαντέλ. Ο Βίλεμ Στούτγιε, αριστερός με συμπάθεια προς τον τροτσκισμό, προσπαθεί με ευσυνειδησία, εντιμότητα και επιμέλεια να ανταποκριθεί σε αυτό το υπερβολικά δύσκολο καθήκον, και πράγματι κατορθώνει σε γενικές γραμμές να τα καταγράψει όλα αυτά. Παρ' όλα αυτά, δεν αποφεύγει δύο ειδών αδυναμίες, τις οποίες θα πρέπει συνοπτικά να αναφέρουμε