Παρά το γεγονός πως η επιστολή του Παύλου προς τους Φιλιππησίους ανήκει στιςλεγόμενες επιστολές της αιχμαλωσίας μια και γράφτηκε μέσα από τη φυλακή, είναιμια χαρούμενη επιστολή, μακριά από το γνώριμο αυστηρό ύφος του Παύλου και γι’αυτό η πατερική φιλολογία την αποκαλεί ως «Επιστολή της χαράς». Μια τέτοιαεπιστολή δεν θα μπορούσε να διαφύγει από το ερμηνευτική γοητεία τουΧρυσοστόμου. Συνιστά πραγματικά θεολογικό πλούτο η συνάντηση αυτών των δύοκορυφαίων της Εκκλησίας, του Παύλου και του Χρυσοστόμου, σε αυτήν τηνεπιστολή. Ο Χρυσόστομος δεν αρκείται στη θεολογική προσέγγιση της επιστολής,αλλά την προχωρά στην παιδαγωγική της ψηλάφηση. Επικεντρώνεται, πριν απ’ όλαστη χαρά, την ευγνωμοσύνη και την ελπίδα, αισθήματα που είναι κυρίαρχα στηνψυχή του Παύλου, αν και δέσμιος σε κάποια φυλακή (Της Ρώμης; Της Εφέσου;Ποιος ξέρει!). Ο Παύλος προβάλλεται ως πρότυπο πίστης και ως πνεύμα εσωτερικάελεύθερο και αδούλωτο. Στη στάση του Παύλου, ο Χρυσόστομος βλέπει τονενσαρκωτή της κενωτικής ταπείνωσης και της απόλυτης υπακοής και φυσικά μαςκαλεί όλους στη μίμησή του. Στην κατάφαση της χαράς του Παύλου, αν και είναιέγκλειστος, προβάλλεται η σταθερή σχέση με τον Χριστό που πρέπει να είναι μιασχέση χαράς και ελπίδας, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις. Και φυσικά οΧρυσόστομος, ως μεγάλος παιδαγωγός, δεν παραλείπει να μας προτρέψει στηναμετάθετη αξία της πίστης μας που είναι η ενότητα ως ακαταγώνιστος δεσμόςαγάπης και ως καρπός του Αγίου Πνεύματος.