Είναι η μοναδική φορά που έχω λυπηθεί βάζοντας "τέλος" σε κάτιπου έγραφα καιρό. Πέρασα τόσο ωραία με τον μπαρμπα-Τζωρτζ καιτην παρέα του, τις ιστορίες τους, τις αγάπες τους, την απελπισίατους, την ποιητικότητά τους, τους απίθανους έρωτές τους, τηνυπέροχη ανθρωπιά τους, τις πλάκες τους και τα μεθυσμένα φευγάταξενύχτια τους.