Ξεκινώντας με ένα ποίημα ωδή στη δόξα του Μαρόκου, ο Ταχάρ Μπεν Ζελούν τοποθετεί τα διηγήματα αυτού του νέου βιβλίου στο χρυσό τρίγωνο: την πολύβουη Καζαμπλάνκα, πόλη του ωκεανού, την ονειροπόλα μεσογειακή Ταγγέρη και τη θρησκευτική βορεινή Φες· μέσα από αυτές τις σκληρές ή αντίθετα ανάλαφρες ιστορίες, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη στους αιώνες, στις διαφορετικές πολιτισμικές, θρησκευτικές κοινότητες και γλώσσες, στις όχθες της Μεσογείου και του Ατλαντικού. Μας θυμίζει τον πλούτο ενός πολύγλωσσου και πολυπολιτισμικού Μαρόκου -με την Ταγγέρη, τόπο καλλιτεχνικού οργασμού και συνάντησης συγγραφέων από όλον τον κόσμο- και επινοεί πρόσωπα που κάτι τυχαίο κλονίζει και ανατρέπει τη ζωή τους: μια πανούργα γυναίκα που είναι έτοιμη να προκαλέσει την καταστροφή, μπλεξίματα και αδιέξοδα με τη διοίκηση που κάνουν τη ζωή κόλαση, μια νεανική αγάπη που δεν έπρεπε να την είχαν συναντήσει ξανά, καλεσμένοι σε ένα δείπνο που έρχονται αντιμέτωποι με το βάρος των παραδόσεων. Η μαροκινή κοινωνία έχει δύο πρόσωπα και μιλά δύο γλώσσες, η υποκρισία βασιλεύει παντού, διαφθορά στις ανώτερες τάξεις, μπαξίσι στις χαμηλές, μια κοινωνία με πολλά τρωτά, όπου η μιζέρια συνυπάρχει με τον πλούτο, μια χώρα διχασμένη ανάμεσα στη Δύση και τις δικές της θρησκευτικές ρίζες, που αγωνίζεται να υπάρξει… Από μια μεδίνα μέχρι μια μεγαλούπολη, από μια αχυροκαλύβα μέχρι ένα πολυτελές ξενοδοχείο, από μια παραλιακή κόγχη μέχρι ένα υπέροχο παλάτι, ο συγγραφέας ξετυλίγει την αφήγησή του, με τρόπο λιτό, αλλά μεστό, αδειάζει ό,τι κουβαλά μέσα του, με αναφορές σε κινηματογραφικές ταινίες, στο θέατρο, στους μεγάλους, στον Θερβάντες, στον Μπόρχες, και τα μαζεύει επιδέξια σε μια ροή γεγονότων και σκέψεων όπου, μυθιστορηματικά, ποιητικά, τρυφερά, δοξάζει το ανθρώπινο Μαρόκο.