Τα Αρκαδικά αποτελούν το τρίτο βιβλίο της δεύτερης ενότητας που σχεδίασε ο Παυσανίας για την Πελοπόννησο. Η συγγραφή τους πρέπει να τελείωσε το 174 μ.Χ. Έτσι μπορούμε να υποθέσουμε πως τα Ηλιακά (Α και Β βιβλίο)-Αχαϊκά-Αρκαδικά είδαν το φως της δημοσιότητας το έτος αυτό, στη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου (161-180 μ.Χ.). Η Αρκαδία της εποχής του Παυσανία δεν περιλάμβανε την σημερινή επαρχία Κυνουρίας που υπάγεται στο νομό Αρκαδίας. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν "Θυρεάτις" και αποτελούσε αφορμή συνεχών πολέμων μεταξύ Λακεδαιμονίων και Αργείων (Δωριέων και των δυο) για την προσάρτησή της από το ένα ή το άλλο κράτος κατά καιρούς. Τα ανατολικά όρια της αρχαίας Αρκαδίας έφθαναν μέχρι τα βουνά Ολύγυρτος, Λύρκειο, Αρτεμίσιο (νοτιότερα των προηγουμένων), που ορίζουν και σήμερα τη συνοριακή γραμμή των νομών Αρκαδίας και Αργολίδας. Από εκεί όμως περνώντας δυτικά του Αχλαδόκαμπου με νότια κατεύθυνση συνεχίζονταν μέχρι των Λακωνικών Καρυών (όπου και οι σύγχρονες περίπου του νομού Λακωνίας). Στην προς δυσμάς πορεία τους από το σημείο αυτό συνέπιπταν σχεδόν με τα σημερινά σύνορα των νομών Λακωνίας και Αρκαδίας στα βόρεια ακρόβουνα του Πάρνωνα και του Ταϋγέτου, αλλά επεκτεινόμενα δυτικότερα έφθαναν μέχρι τη Φιγάλεια στην περιοχή του ποταμού Νέδα, η οποία ανήκει τώρα στο νομό Ηλείας. Από την πόλη αυτή, που βρισκόταν στην αρχαία Αρκαδική επικράτεια, η συνοριακή γραμμή προχωρούσε προς βορράν με ευθεία περίπου κατεύθυνση, αφήνοντας αριστερά (δυτικά) το όρος Φολόη και τον κύριο όγκο του Ερυμάνθου. [...] (από την εισαγωγή του βιβλίου)