Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο πόλεμος είναι σχολείο αρετής. Για να μπορέσει όμως ο άνθρωπος να ψηλώσει το μπόι της αρετής του, πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Με τα λάθη του, με τις προδοσίες του, με τις υστερόβουλες σκέψεις που τον ρήμαξαν. Στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, έγινε ένας πόλεμος. Ένας πόλεμος που ασφαλώς και δεν ψήλωσε το μπόι της αρετής μας. Αντίθετα, μας έκανε να χάσουμε τον εαυτό μας. Εδώ και πενήντα χρόνια ο Μάριος Μιχαηλίδης γράφει ένα μεγάλο ποίημα σε συνέχειες. Με κινητήριο δύναμη τα σκληρά βιώματα και τις πληγές που αποκόμισε από τον πόλεμο του 1974, προσπαθεί να ταξινομήσει τον πόνο του και τον αειθαλή θρήνο που έκτοτε τον συντροφεύει. Μέσα από αυτή του τη μεγάλη προσπάθεια, μας παραδίδει ένα ποιητικό έργο βαθύτατα αντιπολεμικό. Η ευαίσθητη ματιά του δημιούργησε έναν συμβολικό κόσμο που ανακινεί τα σκόρπια θραύσματα του ψυχισμού μας και συντονίζει τη συνείδησή μας με αξίες πανανθρώπινες.